Bruno Sanfilippo parçaları gibiyim. Paramparça olmamın yanı sıra parçalarımın bir ifadesi de yok. Mutsuz değilim, mutlu değilim. İyi ki buluğ çağında bol bol ağlamış, çocukken bol bol gülmüşüm. Sahi neye bu kadar gülmüşüm? Bu soruyu sormadan önceleri gülerdim.
Korkulacak birşey yok. Bunun adı depresyon değil. Depresyonu derece yaparak bitirdim, bildiğim şeyi yeniden okumaya zamanım yok. Hem ne demiş Twain; Hiç bir zaman okulumun, eğitimimi engellemesine izin vermedim. Şu anki eğitimim hayalkırıklığı üzerine. Buradan kazandığım diplomayı da belleğimin duvarına yapıştıracağım.
Gizem Pınar 22.02.11 22.25
1 comment:
hiçbir mutsuzluk bizi üzmesin.
hiçbir korku bizi yenmesin.
yıkıldığın heran yok olmadığına sevin çünkü yarının var. geçmiş için güzel şeyler hayal edemezsin fakat yarın için her zaman güzel şeyler hayal edebilirsin. başın dik olsun. ne olursa olsun bu sensin. iyi de olsan kötü de olsan bu sensin. ve seni seviyorum ben her halinle prenses :)
Post a Comment