Kocaman bir sinekti o.
Belki küçüktü de çok siyah duruyordu beyaz perdelerin üzerinde.
O yamyassı, el sabunu gibiydi belki kayarken camdan.
Ama o çirkin sesler çıkardı.
Ben güzel şarkılar söyledim hep.
Sesim çıktı öyle mekanik, öyle cızırtılı o sinekten.
Öyle çirkin sesim, öyle yok kanatlarım...
Çarptı kendini kornişlere,
Pencere koluna kendini...
O durdu beyaz bir gömlekte siyah bir düğmecik gibi.
Çıkartıp atmak, soyunmak vardı ya şimdi olsun.
O çıplak doğdu, minicikti ama yine siyahtı.
O tombuldu, yamyassı bir el sabunu gibi.
O çirkin seslerle ağladı doğduğunda.
Hediye ettiğini sandı güzel melodileri şarkılarla...
Diğer cam açıktı çıkamadı ordan.
Geldiği yerden gitmek istiyordu yalnız.
O kocaman bir ufaklıktı.
Hiç yaramazlık yapamamıştı öyle çirkin hissetmişti kendini.
GİZEM PINAR 10. 05.09 13.46
