Deniz kestanesine en içten teşekkürlerimle...

Ne güzel değil mi böyle bulutluyken dalgalar,
Tutup çekiyorlar etimden cımbızmış gibi,
Ayağımdaki deniz kestanesinin dikenini.

O kadar derinlere açılmasaydım
Ve bu kadar kuma gömülmeseydi ayaklarım,
Bir kayanın üzerinde
Bir yosuna sarılı olduğunu görecektim,
Yakamayacaktım canını.
Üzerine basarak gidemeyecektim kendimden.
Bu minik, derin, siyah acı,
Ayakparmağımda noktalaşamayacaktı.

Nereye batarsa orası en acıyan yerinmiş meğer.
Nereye dokunsa ruhunu cimciklermiş.
Saplanır kalırmış jöle gibi kıvrınan yağlarına,
Dibe çekermiş kendini, itermiş daha derine.
En kaslı en kırmızı olduğunu düşündüğün yerde
Zonklarmış ve yorulur, erirmiş kasların.

Yine de sen denizi hiç bu kadar sevmemiş olursun.
Bu kadar bulutlu ve çamurluyken belki...
Kayalar ve zaman varken arada 16yaşımdan kalan,
Tortusuz, rutubetsiz, yoğun, altın sarısı, taptaze aşk varken
Güneşe tuttuğunda masmavi kesilirmiş deniz kestanesi.
Bir parçası ayağındadır acırsın ona, acır canın.
Kolu muydu o diken,
Uzun beyaz elleri miydi?
Düşünür düşünür kasılır parmakların.
O kendi kendine gitti sanırken
Küçük bir sivilce bıraktı derken,
O sapsarı yine,
Damlar parmağından iltihabının suyu,
Gözlerinin yaşıyla...

GİZEM PINAR 19.04. 09 16.05